“Veluwse Sprokkels” (5)

Op reportage ……..

Ik heb als journalist in mijn leven heel wat krantenpaginaatjes vol geschreven. Eerst nog met de pen, later met een gammele Remmingthon en last but not least met de personal computer. Na mijn drukke baan als redakteur bij Wegener Apeldoorn, schreef ik mijn schaarse vrije tijd met de regelmaat van de klok voor de Nederlandse duivenpers. Later, toen ik gebruik mocht maken van de VUT werd het nog intensiever. Met name voor de Fondkrant/NP orgaan  van Bram Walpot uit Steenbergen en het Spoor der kampioenen van Jan de Jongh uit Drunen was ik veel op pad. Kwam bij hele beste melkers in den lande. Bij nationale toppers! Ben altijd met open armen ontvangen en nu ik in wat rustiger vaarwater ben gekomen, denk ik desalniettemin met veel plezier terug aan deze enerverende en mooie tijd!! Met name als Peter Munstege (de boer uut 't Veen) mee op stap ging. Het was dan vaak lachen geblazen. Vorig jaar ben ik definitief gestopt! Te hoge bloeddruk speelde mij toen danig parten en mede op aandringen van mijn vrouw en kinderen en uiteraard mijn huisarts heb ik toen, denk ik, de juiste keuze gemaakt nl STOPPEN! Nu schrijf ik zo nu en dan nog een paar regels voor de site van mijn schoonzoon in Elburg. Want echt laten lukt me nog steeds niet. Maar het belangrijkste is dat de DRUK van de ketel is. Het heilige moeten is weg! Alles mag, niks moet meer!  Journalist is een stressgevoelig beroep! Altijd die deadline! Elke dag opnieuw. In de loop der jaren leer je er mee omgaan. Dat wel, maar toch.Met het maken van reportages had ik geen enkele moeite. Het werd mij allemaal een tikkeltje teveel toen ik op een gegeven moment ja zei tegen een verzoek van sportvriend Bep Mosterd (Apeldoorn) om elke week voor het NP orgaan de regiowinnaars van regio 1 van de afdeling 8 te interviewen. Ook Jan de Jongh deed een beroep op me om voor het SPDK zo mogelijk wekelijks iets te doen voor de CCG 5 en CCG 7 van de afdeling 7. Dat heeft me de das om gedaan! Ik kan moeilijk nee zeggen, maar in beide gevallen had ik dat KEIHARD moeten doen! Niet, dat ik Bep en Jan iets kwalijk neem. Beide mannen zaten ook met de handen in het haar. Ik weet hoe het werkt bij een krant! Ik wil, als ik half kan altijd iemand helpen die omhoog zit! Daarnaast tracht ik altijd afspraken na te komen. Het probleem van deze tijd is jammer genoeg dat je die mensen helaas moet zoeken met een vergrootglas! Mensen die met een stalen gezicht beloven iets te sturen of te mailen, en het nooit doen! Daar zak me de broek vanaf. Ja, tot op de enkels! Maar waar heb ik het eigenlijk over. Over een stukje verleden tijd! Nu is het anders. Ben niet meer afhankelijk van een ander, maar kan op mijn manier, tijd en naar eigen goeddunken een stukje schrijven voor "Veluwse Sprokkels". Niemand zit me meer achter de broek. En dat geeft een heerlijk en rustige gevoel en absoluut geen STRESS! En wat de hoge bloedruk betreft, die is en blijft volgens de arts redelijk normaal. En ik zit tot nu toe, gelukkig weer redelijk goed in mijn vel. Blij toe en zeker ook dankbaar. Want we zijn mensen van de dag. Wat zeg ik: van het uur!

Vandaag hoorde ik van het overlijden van een oude duivenmelker en buurman. Henk van Raalte van de Hoge Enk. De laatste jaren van zijn leven waren zeker niet gemakkelijk. Ook voor zijn vrouw en kinderen niet. In vroegere jaren spraken wij elkaar regelmatig. Waren beide duivenmelkers, lid van dezelfde club en Henk en ik waren zeer nauw betrokken bij de oprichting van de buurtvereniging en realisering van het dorpshuis "Ons Huus"!  Nu VIJFTIG JAAR later herinner ik me nog haarscherp de levendige en soms pittige discussies over "ZIJN JANSEN DOFFER".Met priemende vinger wees hij dan op zijn trots in die dagen!  Volgens Henk was er geen betere doffer in de regio, dan "zijn Jansen doffer"! Hij vloog regelmatig prijs, dat moet gezegd. Ik zie hem nog gaan. Altijd met een mandje achter op de fiets! Richting 't Harde. Duivensport in optima forma! Helaas is onze vriend niet meer. Graag wil ik zijn vrouw en kinderen en verdere familie van harte condoleren met het verlies van een zorgzame man, vader en opa. 

Wim Pol