Veluwse Sprokkels” (6)

 

 

 

 

Eerlijk duurt het langst

 

Het is al vele, jaren geleden dat ik voor de toenmalige Vredesduif een reportage moest maken op de Veluwe. Na veel moeite lukte het me om de betreffende liefhebber aan de lijn te krijgen. Een afspraak was toen zo gemaakt. De liefhebber in kwestie vloog hard in de betreffende CC Harderwijk. Dat moet gezegd! Ik had een zeer boeiend en diepgravend interview met de man. Na verloop van tijd kwam ook het onderwerp medische indicatie ter sprake. Hij keek me ietwat verontwaardigd aan in de trant van: hoe durf je dat te vragen. Nooit, maar dan ook nooit gaf hij zijn duiven wat. Geen geelkuur, niks van dat alles. Puur en puur natuur! Toch had ik zo mijn twijfels over de juistheid van zijn bewering. Ik maakte daar, zoals mijn gewoonte, keurig melding in het verhaal. Zeker een half jaar later moest ik -op doortocht naar Elburg- nog iets voor mijn duiven hebben. Ik reed even langs Koerhuis in Nunspeet, zou overigens niet eens weten of de zaak nog bestaat. Maar dat terzijde! Het was op vrijdagavond, dus normaliter een flinke rij voor de kassa! Vlak voor mij stond de kampioen. Ik overdrijf niet, maar hij kocht bijna het voltallige assortiment  van Belgica De Weerd. Hij moest tenminste heel wat centjes neertellen. Bij de uitgang passeerden we elkaar. Na een korte begroeting kon ik het toch niet laten even een opmerking te maken. "Weet u nog dat we over medische indicatie hebben gehad. Ik meen dat u niks gaf"! Een nietszeggend antwoord kwam over zijn lippen. Zijn hoofd begon steeds meer te lijken op een rode biet! Hij sjokte weg met een zak voer op de rug en een zak vol producten van de Weerd. Sinds die tijd ben ik toch een tikkeltje voorzichtiger geworden. Nu geloof ik lang niet alles meer wat liefhebbers beweren. Dan heb ik liever met een liefhebber uit Apeldoorn te doen, die me keihard vertelde dat hij wel WAT gaf, maar dat ik daar niets mee te maken had. Vast staat wel, dat de meeste liefhebbers het niet zo nauw nemen met de waarheid als medische indicatie ter sprake komt!     

 

Wim Pol