“Veluwse Sprokkels” (9)

Duiven en koeien...

Er zijn weinig liefhebbers in Nederland die in een hok duiven en koeien hebben. Nou, ik had ze! Mijn 7 weduwnaars hadden op een gegeven moment meer weg van loeiende koeien, dan van weduwnaars, die rustig in de bak liggen! Een kabaal van jewelste. Bij het krieken van de dageraad begon het spektakel. Om dol van te worden. Nu heb ik (gelukkig) geen lastige buren, maar als ik die wel had was het OORLOG! Zeker weten. De laatste weken heb ik ongeveer half Nederland bestookt met mailtjes om van dit probleem af te komen. Iedereen mailde keurig terug, was van goede wil, maar een oplossing had men niet! Sommige vonden het juist goed dat weduwnaars spektakel maakten. Puur vorm, zei weer een ander! Een derde oppperde de gedachte een extra potje gerst in het hok te zetten. Allemaal leuk en aardig bedacht, maar het hielp gen zier! De weduwnaars van Willem bleven loeien, of beter gezegd huilen! Maar dan wel met de pet op, want vliegen deden ze voor geen meter. Kwamen nauwelijks op de uitslag! Nu moet ik wel even uitleggen, dat de uitgang van onze knusse bejaardenwoning  een goede meter van het hok vandaan ligt. Alles ziet men en hoort men! Ook daar had ik een oplossing voor, dacht ik! Rolgordijn er voor en klaar was Kees. Althans dat dacht Willem! Een goede speler uit het Oosten adviseerde me om alles pikdonker maken. Ditmaal kwamen ook de Wijzen niet uit het Oosten! Het loeien bleef en de prestaties werden steeds minder! Ik naderde het punt de oude duiven resoluut op te ruimen en alleen door te gaan met de jonge garde. Ook dat bleek uiteindelijk geen optie! En nu, zult u vragen. Het gaat een heel stukje beter, met dank aan Aart van Zoeren, een clubgenoot van me! Al vele jaren, verricht ik samen met een aantal oude rakkers hand en spandiensten voor de club, waarvan ik al heel wat jaartjes lid ben. Ik denk zo'n 35 jaar', zo even uit het blote hoofd. Tijdens de koffie legde ik mijn probleem op tafel. Aart -een vaste gast rond koffietijd- deed me een geweldig idee aan de hand! Zet maar een radiootje in het hok. Sinds een kleine week staat een kleine transistor uit de vorige eeuw dag en nacht aan. En het is niet te geloven, het loeien/huilen is een stuk minder. Niemand heeft er last van en de duiven voelen zich er schijnbaar happy bij. Als het (prijs)vliegen nu ook nog wat beter gaat, wordt het seizoen 2008 toch nog wat! Aart nogmaals hartstikke bedankt!

Wim Pol