“Veluwse Sprokkels” (12)

Dakschijters...

Bij het grote gros van het publiek zijn (post)duiven   dakschijters, wasbevuilers en lawaaimakers! Dat is verdorie nogal wat! Inderdaad! Er komt wat op je af, als de buurt in de gaten heeft als je postduiven wilt gaan houden. Kreten, zoals boven omschreven zijn niet van de lucht. Ze gaan je echt zien als een boef, als een crimineel die de sfeer in de buurt verprest. Is het allemaal wel zo erg? Beste mensen: vaak je reinste onzin! Eens hoorde ik het waargebeurde verhaal van een duivenmelker in de buurt van Oldebroek. Helaas is de brave borst overleden. De man had duiven. Vlak In de buurt woonde een boerin. Echt nog een, van het aloude Veluwse geslacht. Krek in de leer, en netjes rondom huis en haard! Op een gegeven moment stapte de struise boerin de straat over. U kent dat wel, de armen pontificaal gekruist over de blauwe schort... "Beste buurman", sprak ze op gezette en streng toon: "Ik heb last van je duiven. Ze schijten de stoep onder en bevuilen de was..."! Buurman duivenmelker ook niet van gisteren zei met een rustige stem:"Dat kan niet, dat doen mijn duiven niet.."! Na nog wat gekissebis, droop de buurvrouw af. De "slimme buurman"had al lang gezien, dat kraaien in de schoorsteen en spreeuwen onder de holle dakpannen hun domein hadden gevonden. Dagen achtereen waren kraai en spreeuw bezig met het in elkaar timmeren van een "kunstig nest.."! En vooral spreeuwen laten "wel eens iets vallen". Al dan niet per ongeluk..!  Op een gegeven stapte buurman over de weg naart de klagende buurvrouw en deed haar een een voorstel. Hij stelde voor de duiven een week vast te houden. Buurvrouw omarmde zijn voorstel als een jonge blom die voor de eerste keer in de armen van haar geliefde valt! De "slimmerik" van een buurman hield de inmiddels "witte" stoep en de "wit/bonte was" van buurvrouw natuurlijk nauwlettend in de gaten. Na een weekje vroeg de buurman zo losjes langs zijn neus weg: "En buurvrouw ..."! Even bleef het stil. "Sorry buurman, het zijn niet je duiven, die de boel onder schijten, maar de spreeuwen en kraaien. Een dag later zat de boer met angstzweet in zijn lijf, op het dak van de boerderij om met een stukje gaas de schoorsteen af te dekken en de restanten van spreeuwennesten te verwijderen. Dezelfde avond schuifelde onder het zwakke licht van een lantaarnpaal de buurvrouw over de weg. Onder haar blauwe schorst een flesje Oldebroeker kruidenbitter voor de buurman die ten onrechte werd beschuldigd van "milieuvervuiling..."...!

Wim Pol