Het oude verdwijnt langzaam…..!

Het oude visserstadje Elburg, in een ver verleden zo schitterend en idyllisch gelegen aan de boorden van de voormalige Zuiderzee, herbergt tal van kampioenen. Op allerlei disciplines. Ook de duivensport bloeide er ooit. Ik noem er voor de vuist weg een handjevol: Van Deutekom, Van Triest, De Gunst, Jansen, Plakke, Bosman enz, enz! In dit rijtje mag zeker de naam van Gerrit van de Heide –De Kuut- niet ontbreken. Het wordt nu allemaal wat minder met Gerrit. De animo en het fanatisme zijn er nog steeds, maar tal van ongemakken maken het optimaal bedrijven van zijn geliefde sport, zeker wat minder. Hij moet een tandje terug. Weer een monument minder! Jammer. De sport vergrijst in een snel tempo. En de jeugd? Die laat het afweten, wat het NPO ook op poten zet. Wie anno 2007 nog een jeugdlid voor de duivensport weet te strikken, verdiend een koninklijke onderscheiding. Vroeger was dat anders. In de kleine dorpen en buurtschappen was niks, of althans heel weinig te doen. Alleen fanfare en zang. En..dat was het! En de duivensport leek zo op het eerste gezicht wel wat. Je bezat geen dubbeltje, maar het koste ook bijna niks! Kijk de afrekenstaatjes van de jaren zestig en zeventig er maar op na! Een simpel hokje, desnoods van een appel en sinaasappelkistje was voldoende om duiven te houden. En duiven was aan te komen. Desnoods voor een appel  en ei van de markt in Barneveld. Ja, zo ging dat vroeger! Kwam je in die tijd met twintig jonge duiven, was men een grote liefhebber. Anno 2007 moet men een veelvoud aan duiven hebben. Anders tel je niet meer mee toch? En de kosten, die rijzen onderhand de pan uit. Voor de man met de kleine beurs bijna niet meer op te brengen! Voor duiven worden woekerprijzen gevraagd en…gegeven! . Voorbeeld 1: Onlangs was ik bij een liefhebber in den lande (nipt bij de eerste TIEN in de kring), die zijn prijsjes pakt. Heel gewoontjes. Prijskaartje jonge duif eerste ronde: 250(!) euro. Laatste eitjes naronde duiven 100 (!) euro koppel! ‘En je moet direct beslissen. Want ik heb aanvragen genoeg…’, zo werd me zonder schaamrood op de wangen gezegd. Voorbeeld 2: Een ‘toppertje”verkocht in het oosten. Men zegt dat daar de wijzen vandaan komen, dus mooi niet.

Een simpele liefhebber (helemaal gek van stambomen en stamkaarten) betaalde zonder blikken op blozen liefhebber 275 euro (!) voor een duif! Het moest een goede zijn….! Een andere liefhebber kreeg met moeite 450 (!) euro bij elkaar (hij moest van drie man geld lenen!!) om te kunnen betalen. Het moest een nog betere zijn….! Ik had meer beklag met zijn twee  kinderen, dan met de liefhebber. Maar dat even terzijde! Zijn we als duivenmelkers gek geworden in ons kikkerlandje?  Misschien moeten we het de verkoper nog niet eens kwalijk te nemen, maar dat de koper(s) zo achterlijk zijn! Laat een ding duidelijk zijn. Koop bij een eerlijke en goed spelende liefhebber. En die zijn er gelukkig nog! Heb je geduld? Dan kun je voor een luttel bedrag, of misschien voor niks iets bruikbaars bemachtigen. Of je er met een ‘kampioentje’ weg kom, is vers twee! Dat weet niemand. Wel weet je zeker dat niet met de afstamming is gerommeld en de kans bestaat dat geluk je ook een keertje toe lacht! Schroom niet om een dergelijke stap te nemen. Ik ken succesvolle liefhebbers, die ooit zo begonnen zijn!



Tekst: Wim Pol