“Veluwse Sprokkels” (2)

Bruine paraplu………

Mijn sympathie voor roofvogels is op dit moment tot ver onder het nulpunt gedaald. Misschien komt het ooit weer terug, maar het zal heel lang duren. Zeker te weten. Eind Maart had ik mijn jonge duiven los. Geen grote aantallen. maar een zeer bescheiden koppeltje van slechts 15 duiven. Ze waren net zover dat ze enkel toertjes rond en boven mijn accommodatie maakten. Dat is achteraf mijn geluk geweest! Het was rond de klok van tien toen ik naar buiten liep om mijn jonge garde binnen te roepen. Zag ze net, iets boven de dakgoot zitten. Als een bliksemschicht knalde een roofvogel tussen mijn jonge duiven. Plotsklaps, zomaar uit het niet! Binnen een fractie van een seconde was het dak leeg en stoven de duiven alle kanten uit. Twee vast in de heg, een bewusteloos vlak voor de muur en de rest foetsie. Mijn ijzige en harde schreeuw van : lazer op kreng en handgeklap deed de "bruine paraplu"-waarschijnlijk een vrouwtjes sperwer- vloog nog tergend langzaam weg in noordelijke richting. Ik bleef in bijna desolate staat achter.! Het resultaat rond de middag: zeven terug en acht weg! De hele middag en avond druppelde het door. Uiteindelijk ben ik er EEN kwijt! Achteraf valt de schade hard mee. De '17, die tegen de muur klapte, is twee dagen niet uit het hok geweest. De rest durfde niet in de ren! Dit hachelijke avontuur is voor mij goed afgelopen. Gelukkig! Maar knalt een "bruine paraplu" tussen een koppel jonge duiven die voor de eerste of tweede buiten komen, is de ramp niet te overzien. Ik hoop dat u begrijpt dat mijn sympathie voor roofvogels even op een heel laag pitje staat! Waarvan acte!

Wim Pol