“Soap”tussen Putten en Noordwolde…
Wat een enerverende dag toch! Wie had dat ooit
kunnen bedenken toen wij –mijn vrouw en ik- een dezer dagen een tripje maakten
naar Noordwolde. Voor een aantal gekregen jonge duiven van een puike
liefhebber, doe je al wat nietwaar? Noordwolde, een gezellig dorp ietwat
dromerig en nipt aangehurkt tegen het Friese land! Rond de klok van half elf vertrokken
we uit Putten. Na een goede reis kwamen we in Noordwolde aan. Alles verliep
volgens plan. Na hartelijk welkom te zijn geheten door Jaap Bakker en zijn vrouw
Grietje gingen we de schuur in en vriend Jaap had alles keurig netjes klaar
staan. Ik heb er zelfs negen voor je, zei hij triomfantelijk. Die Jaap toch! !
Erg goed van hem natuurlijk!
De jonge duiven allemaal stuk voor stuk bekeken en
het spul zag er gezond uit. “Voel ze goed aan de tand”, en als er een knappe bij
zit, krijg je pas de afstamming! De duifjes werden in mijn mandje gezet. Buiten
zei Jaap nog, laten we de duiven meteen maar in de auto zetten. Ik vond het beter
de duiven nog even lekker in het
zonnetje te zetten …Na gezellig koffiedrinken en t keuvelen over van alles en
nog wat, werd rond de klok van twee vertrokken. Voordien werd nog snel van een langs
de deur komende groenteman uit de polder een zak aardappelen gekocht voor een
paar luttele euro’s. Jaap en Grietje zwaaiden ons joviaal en hartelijk uit op
de terugreis naar Putten. Het kwam allemaal goed uit, want Grietje moest thuis nog
even aan het werk Ik ken dat, zo zijn vrouwen nu eenmaal!
Tot Havelte ging alles voorspoedig. De drukte in het
verkeer viel erg mee. Op een gegeven moment–na circa 30 km- ter hoogte van
Havelte zeg ik tegen mijn vrouw: “Verrek heb ik mijn duiven wel?” Nee, dus!
Mijn Oude Fiat als een razende gekeerd en terug naar Noordwolde. Mijn vrouw zakte,
met een gezicht dat verdacht veel leek op een fikse onweersbui en een tikkeltje
chagrijnig onder uit in de stoel en bromde hoe ik in vredesnaam zo dom en stom
kon zijn!Ik kon er weinig tegen in brengen! Terug in Noordwolde bij Jaap Bakker
geen kip thuis. Jaap weg, Grietje weg en duiven weg.! Wel vijf keer alles
doorzocht (de achterpoort was gelukkig open) de schuur, garage en alle
duivenhokken, maar geen mandje met jonge duiven. Er zat niets anders op dan te
wachten. Maar liefst anderhalf uur hebben we gestaan voor de prachtige woning
van Jaap een Grietje Bakker aan de Ds. Reitsmastraat. Zo nu en dan zag je buren
door het raam gluren om te kijken wat voor “vreemd”volk nu in de straat was
neergestreken. Je weet het maar nooit tegenwoordig! Tergend langzaam verstreek
de tijd. En inmiddels hadden we besloten maar terug te rijden naar Putten.
Dik over de honderd kilometer overigens. Ondertussen
had Grietje manlief Jaap in huis gealarmeerd dat mijn duiven nog buiten in de mand
op de bank stonden. Jaap Bakker bedacht zich geen moment, pakte zijn
autosleutels en zette de achtervolging in op mijn blauwgrijze Fiat. Dat lukte
natuurlijk nooit, want daar zat bijna tien minuten tussen. Maar wat het geheel
nog erger maakte, dat Jaap op zijn pantoffels wegrende en zonder mobiel,
portemonnee, rijbewijs en een cent! Ik was natuurlijk in geen velden of wegen meer
te bekennen. Tot Zwolle loerde Jaap naar elke blauwgrijze Fiat.
Op een gegeven moment besloot Bakker dan maar door
te tuffen naar Putten. Maar dat ging ook hartstikke fout, want de beste man zag
de afslag Putten ter hoogte van Harderwijk over het hoofd en kwam uiteindelijk
in Amersfoort terecht! Aan een politiecontrole ontsnapte hij, toen een wagen
voor hem moest stoppen en hij mocht doorrijden. Via allerlei omzwervingen kwam
hij uiteindelijk in Putten terecht, waar hij tot zijn schrik zag dat zijn
benzinetank zo goed als leeg was. Aan Westkant van Putten belde hij aan en
vroeg of ze mij kenden. Dat was niet het geval, maar hij werd uitgenodigd om
binnen te komen, kreeg een lekkere kop thee en een bonbon. Daar werd gekeken
waar de Sophialaan was. Daar aangekomen stond hij als een kat in en vreemd
pakhuis te kijken. Mijn buurvrouw nodigde Bakker in huis.
De duiven werden in de keuken gezet en onze vriend
Jaap werd door de familie van de Ridder van alle gemakken voorzien. Intussen
kregen mijn vrouw en ik ter hoogte van Staphorst een telefoontje van mijn
jongste zoon uit Putten, wat er toch in vredesnaam allemaal aan de hand was.
Grietje Bakker uit
Noordwolde had op het allerlaatste moment stoffer en dweil ingeruild voor een bezoekje
aan Meppel om daar met haar jongste dochter te gaan winkelen…! Toen die laat in
de
Ondertussen gingen mijn vrouw en ik nog even aan bij
onze oudste dochter in Elburg om daar twee oude duiven af te leveren. Ook zij
waren inmiddels op de hoogte van deze soap! Tegen zessen waren mijn vrouw en ik
weer terug in Putten. Jaap Bakker was inmiddels weer op weg naar huis. Mijn
beste buurman had gelukkig nog een tankje van
Wim Pol